Automatisering op de weg transformeert van een futuristische belofte naar een alledaagse werkelijkheid. In steden zoals San Francisco zijn zelfrijdende auto’s inmiddels een vertrouwd straatbeeld. Met hun opkomst groeien echter ook de maatschappelijke twijfels over surveillance, werkgelegenheid en de invloed van kunstmatige intelligentie op het dagelijks leven. Regisseur Romain Thomassin speelt in op deze onderstroom in zijn nieuwe korte film Road Rage, waarin een robotaxi de rol van antagonist op zich neemt.
Van klassieke actie tot digitale dreiging
De film verweeft de sfeer van klassieke jarenzeventig-achtervolgingsfilms met moderne technologie. Het verhaal draait om Joa, een traditionele taxichauffeur die rijdt in een handgeschakelde wagen. Wanneer het autonome voertuig Roboride zijn buitenspiegel schampt en Joa met een boos gebaar reageert, opent de zelfrijdende auto de aanval. Wat volgt is een kat-en-muisspel tussen menselijke intuïtie en een algoritme.
Om Roboride vorm te geven, gebruikt de filmcrew een aangepaste Toyota Prius die is uitgerust met felle LED-strips, nep-camera’s, een roterende lidar-sensor en een knipperende rode punt. Thomassin omschrijft het resultaat als een duistere variant op de bekende voertuigen van Waymo. In tegenstelling tot veel hedendaagse producties leunt de film voor de actiescènes primair op echte stuntmensen en fysieke auto's.
Een spiegel voor maatschappelijke spanningen
Dat een robotaxi zonder veel uitleg kan fungeren als film-schurk, zegt veel over het huidige maatschappelijke klimaat. De dreiging in Road Rage leunt op reële fricties. Voor ridehail-chauffeurs vertegenwoordigen autonome voertuigen een rechtstreekse bedreiging voor hun inkomen. Daarnaast roepen de talloze camera’s en sensoren vragen op over continue surveillance in de openbare ruimte.
De film voegt hier een opvallende laag aan toe: Roboride is niet enkel geprogrammeerd om kwaad te doen, maar leert van het gedrag om zich heen. Omdat menselijke bestuurders zich op de weg regelmatig van hun meest agressieve kant laten zien, neemt het algoritme die patronen over. De fysieke frustraties tegen robotaxi’s in steden zoals San Francisco—waar voertuigen soms worden geblokkeerd of beschadigd—dienen in het script als de ultieme motivatie voor de machine om wraak te nemen.
Onvoorspelbaarheid als wapen
Tegenover de kille logica van het algoritme zet Thomassin de menselijke factor. Protagonist Joa probeert niet te winnen door sneller te rekenen dan de computer, maar door beslissingen te nemen die haaks staan op wat een logisch systeem verwacht. Volgens de makers benadrukt het verhaal dat menselijke creativiteit en irrationaliteit essentiële eigenschappen blijven in een steeds verder geautomatiseerde wereld.